Aktualności
PIERWSZA SOBOTA MARCA
Wraz ze wspólnotą Wojowników Maryi Skierniewice zapraszamy na najbliższą sobotę, 7 marca, na Mszę świętą o godzinie 10.00 w naszej parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Skierniewicach i bezpośrednio po Eucharystii na modlitwę różańcową w drodze przez Skierniewice do kościoła garnizonowego pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Skierniewicach
„W czasie Wielkiego Postu powstrzymywać się od udziału w zabawach”
albo w dawnej wersji
„w czasach zakazanych zabaw hucznych nie urządzać”
Orędzie Ojca Świętego Leona XIV
na Wielki Post 2026
„Drodzy Bracia i Siostry!
Wielki Post to czas, w którym Kościół z matczyną troską zaprasza nas do ponownego umieszczenia w centrum naszego życia misterium Boga, aby nasza wiara odzyskała zapał, a nasze serca nie rozpraszały się codziennymi zmartwieniami i rozproszeniami.
Każda droga nawrócenia zaczyna się wtedy, gdy pozwalamy, by dotarło do nas SŁOWO BOŻE, i gdy przyjmujemy je z uległością ducha. Istnieje zatem związek między darem SŁOWA BOŻEGO, przestrzenią gościnności, jaką mu oferujemy, i przemianą, jaką ono dokonuje. Dlatego szlak wielkopostny staje się sposobną okazją, aby nadstawić ucha na głos Pana oraz ponowić decyzję pójścia za Chrystusem podążając z Nim drogą, która wznosi się do Jerozolimy, gdzie wypełnia się misterium Jego męki, śmierci i zmartwychwstania.
W tym roku chciałbym zwrócić uwagę przede wszystkim na znaczenie dawania przestrzeni SŁOWU poprzez słuchanie, ponieważ właśnie gotowość do słuchania jest pierwszym znakiem, za pomocą którego objawia się pragnienie nawiązania relacji z drugą osobą.
Sam Bóg objawiając się Mojżeszowi w płonącym krzewie ukazuje, że słuchanie jest cechą charakterystyczną Jego istoty: „Dosyć napatrzyłem się na udrękę ludu mego w Egipcie i nasłuchałem się narzekań jego” (Wj 3,7). To słuchanie wołania uciśnionego jest początkiem historii wyzwolenia, w którą Pan angażuje również Mojżesza, posyłając go, aby otworzył drogę zbawienia swoim zniewolonym dzieciom. Jest to Bóg angażujący, który dziś dociera też do nas z myślami sprawiającymi drżenie Jego serca.
Dlatego słuchanie SŁOWA w liturgii wychowuje nas do bardziej prawdziwego słuchania rzeczywistości: pośród wielu głosów, które przewijają się przez nasze życie osobiste i społeczne, Pismo Święte uzdalnia nas do rozpoznania tego wołania, które wznosi się z cierpienia i niesprawiedliwości, by nie pozostało bez odpowiedzi.
Wejście w tę wewnętrzną postawę wrażliwości oznacza pozwolenie Bogu, aby pouczył nas dzisiaj, abyśmy słuchali tak jak On, aż po rozpoznanie, że los ubogich stanowi krzyk, który w historii ludzkości nieustannie domaga się odpowiedzi: od naszego życia, naszych społeczeństw, systemów politycznych i ekonomicznych, a także – co nie mniej ważne – od Kościoła.
Jeśli Wielki Post jest czasem słuchania, to post stanowi konkretną praktykę, która przygotowuje do przyjęcia SŁOWA BOŻEGO. Wstrzemięźliwość od pokarmu jest bowiem starożytną i niezastąpioną praktyką ascetyczną na drodze nawrócenia. Właśnie dlatego, że angażuje ciało, uwidacznia to, czego „głód” odczuwamy i co uważamy za niezbędne dla naszego utrzymania. Post zatem służy rozeznaniu i uporządkowaniu „żądz”, podtrzymywaniu czujnego głodu i pragnienia sprawiedliwości, wyrywając je z rezygnacji, ucząc, by stawało się modlitwą i odpowiedzialnością względem bliźniego.
Święty Augustyn z subtelnością duchową pozwala dostrzec napięcie pomiędzy czasem teraźniejszym a przyszłym spełnieniem, które przechodzi przez tę troskę o serce, kiedy zauważa: „W czasie ziemskiego życia udziałem ludzi jest łaknąć i pragnąć sprawiedliwości, natomiast nasycenie nią należy do innego życia. Aniołowie sycą się tym chlebem, tym pokarmem. Ludzie zaś odczuwają jego głód, wszyscy są ku niemu zwróceni w pragnieniu. To właśnie owo zwrócenie w pragnieniu rozszerza duszę i powiększa jej zdolność”. Tak rozumiany post pozwala nam nie tylko zdyscyplinować pragnienie, oczyścić je i uczynić bardziej wolnym, ale także poszerzyć je, aby zwracało się ku Bogu i kierowało się ku czynieniu dobra.
By jednak post zachował swoją ewangeliczną prawdę i uniknął pokusy napawania serca pychą, musi być zawsze przeżywany w wierze i w pokorze. Wymaga on pozostania zakorzenionym w komunii z Panem, ponieważ „nie pości naprawdę ten, kto nie potrafi żywić się SŁOWEM BOŻYM”. Jako znak widzialny naszego wysiłku wewnętrznego do wyzbycia się – z pomocą łaski – grzechu i zła, post musi obejmować również inne formy rezygnacji, mające na celu przyjęcie bardziej skromnego stylu życia, ponieważ „jedynie asceza czyni życie chrześcijańskie silnym i autentycznym”.
Chciałbym zaprosić was do bardzo konkretnej i często niedocenianej formy wstrzemięźliwości, a mianowicie powstrzymywania się od słów uderzających i raniących naszych bliźnich. Zacznijmy rozbrajać nasz język, rezygnując z ostrych słów, pochopnych osądów, mówienia źle o nieobecnych, którzy nie mogą się bronić, oraz unikając oszczerstw. Starajmy się natomiast nauczyć się ważyć słowa i pielęgnować uprzejmość: w rodzinie, wśród przyjaciół, w miejscach pracy, w mediach społecznościowych, w debatach politycznych, w środkach przekazu, we wspólnotach chrześcijańskich. Wtedy wiele słów nienawiści ustąpi miejsca słowom nadziei i pokoju.
Wielki Post uwydatnia także wspólnotowy wymiar słuchania SŁOWA BOŻEGO i praktykowania postu. Pismo Święte na wiele sposobów podkreśla ten aspekt, na przykład gdy w Księdze Nehemiasza opisuje, że lud zgromadził się, aby wysłuchać publicznego czytania Księgi Prawa i – praktykując post – przygotował się do wyznania wiary i uwielbienia, aby odnowić przymierze z Bogiem (por. Ne 9,1-3).
Podobnie nasze parafie, rodziny, grupy kościelne i wspólnoty zakonne są wezwane do podjęcia w Wielkim Poście wspólnej wędrówki, na której słuchanie SŁOWA BOŻEGO oraz wołania ubogich stanie się formą wspólnego życia, a post będzie wspierał rzeczywistą pokutę.
W tej perspektywie nawrócenie dotyczy nie tylko sumienia jednostki, ale także stylu relacji, jakości dialogu, zdolności do otwarcia się na pytania płynące z rzeczywistości i do rozpoznawania tego, co tak naprawdę kieruje pragnieniem, zarówno w naszych wspólnotach kościelnych, jak i w ludzkości spragnionej sprawiedliwości i pojednania.
Najdrożsi, prośmy o taką łaskę Wielkiego Postu, która sprawi, że nasze ucho będzie bardziej uważne na Boga i na tych, którzy są ostatnimi. Prośmy o moc postu, która dotknie również języka, aby zmniejszyła się liczba słów, które ranią, a powiększała się przestrzeń dla głosu drugiego człowieka.
Podejmijmy wysiłek, by nasze wspólnoty stały się miejscami, w których krzyk cierpiących zostanie wysłuchany, a słuchanie zrodzi drogi wyzwolenia, czyniąc nas bardziej gotowymi i gorliwymi w przyczynianiu się do budowania cywilizacji miłości.
Z serca błogosławię was wszystkich i waszą wielkopostną wędrówkę”.
papież Leon XIV, Watykan, dnia 5 lutego 2026 r.
PIELGRZYMKA DO MEDJUGORIE
8 - 16 września 2026
1. Pani Małgorzata B.
2. Pan Tadeusz B.
3. Pani Anna W.
4. Pani Urszula K.
5. Pani Barbara P.
6. Pan Krzysztof P.
7. Pani Renata S.
8. Pani Elżbieta A.
9. Pani Grażyna B.
10. Pan Henryk B.
11. Pani Ewa Z.
12. Pan Dariusz Z.
13. Pani Grażyna K.
14. Pani Danuta B.
15. Pan Dariusz B.
16. Pani Ewa Z.
17. Pan Tadeusz Z.
18. Pani Teresa K.
19. Pani Lucyna M.
20. Pani Zofia U.
21. Pani Agnieszka S.
22. Pani Ewa S.
23. Pani Adrianna S.
24. Pani Elżbieta K
25. Pani Dorota S.
26. Pan Czesław K.
27. Pani Wiesława K.
28. Pani Alina M.
29. Pani Barbara M.
30. Pani Hanna D.
31, Pani Grażyna P.
32. Pani Barbara R.
33. Pan Wiesław R.
34. Pani Anna J.
35. Pani Urszula B.
36. Pan Andrzej Z.
37. Pani Ewa Z.
38. Pani Teresa P.
39. Pani Krystyna S.
40. Pani Anna K.
41. Pani Wioletta K.
42. Pani Teresa C.
43. Pani Maria R-P.
44. Pani Danuta T.
45. Pani Małgorzata K.
46. Pani Celina F.
47. Pani Maria R.
48. Pani Zofia G.
49. Pani Grażyna J.
50. Pani Halina P.
51. Pani Marianna W.
52. Pani Bożena R.
53. Marek J.
54. Ksiądz proboszcz Sławomir